Wpis (forma pamiętnika)

Dziś znów nie odważyłam się do Niego podejść i zapytać, jak się czuje. Już tyle dni minęło od wypadku,
a ja nadal nie mogę znaleźć w sobie siły, by dowiedzieć się, czy u Niego lepiej. Zapewne ma mnie za totalną wariatkę.
Przecież gdyby nie ja, mógłby nie żyć. Gdyby nie to, że w ostatniej chwili krzyknęłam, kierowca autobusu nawet nie zauważyłby go na drodze.

Tak bardzo mi dziękował po wszystkim, chciał zaprosić na kawę czy spacer, a ja co? Nic.
Boję się, że jak się zgodzę, wyjdę na totalną idiotkę w rozmowie. On jest taki obyty, dużo czyta, rysuje, podróżuje,
a ja? Nosa za to „zapchlone” miasto nie wyściubiłam.

Kiedy tylko myślę, że mam do Niego podejść – dech zapiera mi w gardle, serce szaleje, w głowie się kręci.
Choć od dawna przygotowaną mam gadkę, gdy go widzę – tabula rasa. Pustka. Nawet nie wiem, jak się nazywam.

Jadźka mówi: „ejże mała, czyżbyś się zakochała?”. A ja się obawiam, że to nie to.
Owszem – bardzo mi się podoba i to pogarsza sytuację.
Czytałam ostatnio, że to może być fobia społeczna. Wspomniałam o tym ojcu i zapytałam, czy mógłby mnie zapisać do psychologa,
a on to wyśmiał i stwierdził, że zawsze byłam nieśmiała jak matka i kiedyś mi to przejdzie.

Czy oby na pewno? Czy to zwykła nieśmiałość? Jeśli tak, to dlaczego – skoro mi z nią źle – nie mogę pójść do kogoś,
kto pokaże mi, jak być bardziej odważnym, jak sobie radzić, jak żyć? A jeśli to jednak lęk, to raczej sama nie dam rady.
Przecież już tak długo się staram.

Gdy ciało mówi „stop” – kilka spokojnych faktów

Opisane objawy (ścisk w gardle, kołatanie serca, „pustka” w głowie) często pojawiają się, gdy człowiek
doświadcza silnego napięcia w sytuacjach społecznych. To nie musi oznaczać diagnozy – ale jest sygnałem, że
organizm uruchamia tryb „zagrożenie”, nawet gdy rozum mówi „to tylko rozmowa”.

Jeśli Twoje funkcjonowanie realnie cierpi (szkoła, praca, relacje) – wsparcie specjalisty pomaga odzyskać wpływ krok po kroku.

Co możesz zrobić już teraz (bez presji)

• Uprość pierwszy krok – zamiast „podejdę i porozmawiam”, cel: „powiem jedno zdanie / zadam jedno pytanie”.
• Oddychaj dłużej na wydechu – 4 sek. wdech, 6–8 sek. wydech, 2–3 minuty (to obniża pobudzenie).
• Przygotuj zdanie startowe – krótkie i neutralne, np. „Hej, chciałam zapytać, jak się czujesz po wypadku?”.
• Nie walcz z objawami – zauważ: „to lęk”, a nie „to ja jestem beznadziejna”. To różnica.

Jesteśmy po to, by dawać MOC

Jeśli czujesz, że unikanie i napięcie „wygrywają” z Tobą coraz częściej – nie musisz zostać z tym sam/a.
Wsparcie zaczyna się od rozmowy i planu małych kroków.